Jaroszowiec po raz drugi

Na koniec pierwszej wycieczki po okolicy Jaroszowca na początku października, podjechałem pod dworzec kolejowy by obejrzeć budynek dworca i wtedy moją uwagę zwróciła tablica z mapką przedstawiającą atrakcję 'ścieżki przyrodniczo-leśnej'. W sumie to te atrakcję na niej bardziej przykuły moją uwagę. No proszę - kolejne miejsce do obczajki. 

Pierwotnie miałem się przejść zobaczyć skałki, które leżą porozrzucane po okolicznych wzniesieniach, tymczasem na pierwszej krótkiej wycieczce przeszedłem tylko małą część pierwotnie zaplanowanej trasy, a tu odkrywam kolejne atrakcję. Opisując krótką relację z pierwszej wizyty w okolicach Jaroszowca, mając na uwadze ową planszę z mapą doczytałem, że w Rezerwacie Pazurek są kolejne ciekawe ostańce, więc trasa się wydłuża, choć jeszcze nie dotarłem do miejsc, od których nastąpiło moje zainteresowanie tym terenem - ale to tak uprzedzając fakty*...
Gdy więc w niedzielny poranek budzi nas pięknie świecące słońce stwierdzamy, że nie będziemy siedzieć w domu. Ja rzucam - jedźmy na Jurę. Gdzie? A do Jaroszowca. Co to, gdzie to, daleko to? Nie, to tylko pół godziny jazdy a przejeżdżaliśmy tam już. A to ok. No to ogarniamy się i ruszamy. 
Wszystko co w cieniu jest oszronione...brrr zimno. Pod dworcem parkuję obok zamrożonej kałuży i ruszamy na spacer. 
tabliczka, oraz płot obok dworca

Zostawiamy za sobą budynek dworca z 1913 roku, który od tej strony kojarzy mi się z angielskimi domostwami:

i przez przejście podziemne docieramy na druga stronę torów kolejowych. Tu w cieniu dalej mróz trzyma, więc z radością wychodzimy na skąpaną w słońcu leśną drogę:

Od razu nam się robi cieplej, więc w cień lasu wchodzimy zagrzani. 

i skręcamy za znakami a tu widać, że ścieżką będziemy się zaraz wspinać. Pod ostańcem robi się jaśniej - dotarliśmy na skraj buczyny, a tu prawie wszystkie liście leżą już na ziemi, tworząc pomarańczowy dywan.

Widać tabliczkę z regulaminem rezerwatu, który dziś odwiedzimy. Rezerwat przyrody "Pazurek" utworzono w 2008 roku, celem ochrony jest zachowanie naturalnych zbiorowisk roślinnych (kilka rodzajów buczyn oraz jaworzynę z języcznikiem zwyczajnym**), stanowisk chronionych gatunków roślin i grzybów, oraz budowy geomorfologicznej obszaru z występującymi ostańcami wapiennymi (za Wikipedią). Z racji pory roku (połowa listopada) o roślinach nie będę wspominał, natomiast ujrzymy buczyny no i ostańce. Dla tych roślin planuję tu wrócić wiosną/latem.
Docieramy do pierwszego ostańca i...oglądamy go. Taka mała skałka.
Mała Skałka - od północy ma kilka metrów wysokości, od południa można na nią spokojnie wejść

Ścieżką ruszamy dalej - mogąc obejrzeć mój ulubiony jesienny las - buczynę kwaśną. Podchodzimy na szczyt wzniesienia:

Za którego widzimy jakby zamczysko. To kolejna grupa skał, z największymi ostańcami w tym rezerwacie i największa atrakcja jak się za chwilę okaże:

Są to Zubowe Skały:

Wzniesienie ze skałkami zasłoniło całkowicie słońce i w cieniu robi się od razu o wiele chłodniej. Podglądam przez teleobiektyw niektóre z skałek, szukając jednej z jaskiń, która powinna gdzieś tam się znajdować:

Jaskini nie dostrzegam, więc obchodzimy skały, które robią coraz większe wrażenie! Ostańce mają wysokość do 18tu metrów! (dla porównania 10cio piętrowy blok ma ok 30m)! 
Zubowe Skały to grupa skałek, leżąca na wzniesieniu dawniej zwanym Zubowa Góra i mająca ok 440 metrów wysokości npm. W ich skład wchodzą - Babka I, Babka II, Biała, Boczny Mur, Główny Mur, Kwadratowa, Ostatnia, Zielona Ściana - nazwy nadane przez wspinaczy (od 2019 roku znów można się tu wspinać choć na specjalnych warunkach określonych w Zarządzeniu Nr 18/19 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z dnia 14 czerwca 2019 r.).

Przez środek zgrupowania widzie ścieżka, więc ruszamy ją przejść i obejrzeć z bliska te ostańce:

Ciekawe czy dostrzegacie moją żonę w skalnym wąwozie?:

Im dalej, tym coraz bardziej mi się tu podoba!


Podziwiamy te skały, oraz buczynę wokół rosnącą:

buki i moja żona

Oglądamy szczyt skałek - od tej strony z łagodnym stokiem:

i ścieżką ruszamy dalej. Na mapie widzę kolejne grupy ostańców, wśród nich zaznaczone są również jaskinie, których ponoć jest tu całkiem sporo. Wzniesienie Jastrząbka:

Ścieżka wiodąca nas praktycznie po płaskim nagle, na chwilę zmienia klimat na prawie górski, ze zbocza oglądamy wąwóz, za którym las porasta kolejne wzniesienie, niczym zbocze górskie:

 Bardzo ładna ścieżka dywanowa:


Są tu też Enty:

Na ścieżce są postawione przystanki z tablicami opisującymi przyrodę - jedno z nich to stanowisko nazwane obumarłe drzewa. Spośród cieni wygląda słońce, przez gałęzie towrząc gwiazdkę:


Znów jesteśmy w cieniu, więc znów końcówki nosa i uszy nam marzną, więc szybko ruszamy w kierunku naszego auta. Las zmienia się na sosnowy, taki typowy dla Jury Krakowsko-Częstochowskiej. Bliżej linii kolejowej dostrzegamy sporą wiatę, nowa bo na mapie jej nie ma zaznaczonej:

Mijamy dom stojący przy torach, który ktoś remontuje - oj tu dziś słońce chyba nie dostało:

i po chwili docieramy do auta. A nim do domu na obiad...
alejka dworcowa

To był bardzo przyjemny spacer. I znów napiszę - trzeba tu wrócić!

* - z pierwotnie zaplanowanej trasy pierwszym razem zrobiłem tylko jej 1/3 tak mnie zajęły tamte skałki -  dziś zaś w planach miał być krótki, przed obiedni spacer. Więc...będzie jeszcze (przynajmniej) jedna wycieczka w te rejony!
** - niezwykle mnie ten rodzaj lasu zainteresował - wiosną zamierzam odnaleźć taki las.

Komentarze