Na szlakach gór mniejszych i większych

Od kilku lat bliska mi Jura Krakowsko-Częstochowska została przeze mnie nieco zbagatelizowana. Coraz mniej ją odwiedzam, więc gdy pod koniec sierpnia w niedzielne popołudnie postanowiliśmy się gdzieś przejechać na mały spacer, od razu pomyślałem, że Jura to idealne do tego miejsce.

Znacie to - wymyślasz wyjazd za miesiąc/dwa czy pół roku na przód, namawiasz znajomych, dogrywacie termin, załatwiacie wolne w pracy, wybieracie kwaterę i...teraz pozostaje liczyć, że traficie na dobrą pogodę. Im bliżej jest tej daty, to coraz częściej sprawdzasz prognozy. Dwa tygodnie przed terminem - będzie słońce za chmur. Tydzień przed, że będzie słońce, a potem co dzień zmiana prognozy. A to więcej słońca, a to więcej chmur, ale na szczęście opadów brak! Jeśli to znacie, to wiecie jaka to ulga gdy sprawdzają się te lepsze prognozy i właśnie to nam się udało.  Było słonecznie, choć deszcz też się pojawił, ale po kolei...

Różne są marzenia. Moim jest spotykanie dzikich zwierząt podczas moich górskich wędrówek i uwiecznienie ich na zdjęciach. Jednym z takich marzeń było ujrzeć i zobaczyć rykowisko jeleni. Było, bo właśnie podczas ostatniego wyjazdu udało się je spełnić!

W ramach poznawania okolic jakoś w środku czerwca, pewnej niedzieli wybraliśmy się z moją Piękną na spacer do Doliny Trzech Stawów. Na drugą część wybraliśmy również niedzielę, ale sierpniową, tuż po wrocławskich wojażach.

Na koniec wakacji korzystając z dobrych prognoz stwierdzamy, że jedziemy w góry, na kiełbasę z ogniska.

Gdy przed wyjazdem szukaliśmy kwatery, stwierdziliśmy, że ważnym kryterium byłoby możliwość nocowania jak najbliżej rynku. Noc pokazała nam, że nie do końca to był dobry wybór, więc nieco zmieleni przez małą ilość snu ruszamy z rana do kolejnej z atrakcji.

W sierpniu wpadliśmy na pomysł aby odwiedzić na dwa dni Wrocław. A dokładniej to żona na ten pomysł wpadła, a ja ze sporą chęcią na to przystałem. Od dawna nam chodził po głowie...

Tatry, najwyższe góry w Polsce. Jedyne góry w naszym kraju o charakterze alpejskim. Potrafią zachwycić. Są jak magnes. Latem zatłoczone niemiłosiernie. Mają swych wielbicieli. Mnie już tak dziś nie kręcą, co nie oznacza, że wzdrygam się na myśl o wyjeździe w nie. Ale co za dużo to niezdrowo, więc od kilku lat jeżdżę w nie co kilka lat. Choć kiedyś bywałem w nich kilka razy w roku, a nawet co dwa tygodnie. Też się nimi zachwycałem. Dziś, to góry, które chętnie oglądam ale z oddali, zgodnie z moją dewizą, że wysokie góry się fajnie ogląda z niższych. Tak są naprawdę ładne. Jednak od jakiegoś czasu ten oglądany motyw Tatr był coraz częstszy. Co roku byliśmy coraz bliżej nich. Każdy ich widok powodował, że dostawałem pytanie - to kiedy jedziemy w Tatry? No to czas na realizację, czas na spełnianie marzeń.  W końcu...

Albo może trzeba by zatytułować, od słońca po sztorm...? Zacznijmy jednak, nie od pogody, co od lokalizacji.  Wakacje rozpoczynamy od szybkiego wyjazdu na bazę, w górach zostawiając zwierzaka a zabierając babcie.

Wstaje drugi dzień - ten najbardziej ambitny. W planach mam pod 30km wędrówki i tylko mam zgryz dotyczący gdzie dziś nocować. Ale tym to się później będę martwił. Plany są dwa, a nawet trzy, choć ta trzecia wersja spowoduje również dłuższą wędrówkę jutro do auta. Wolałbym jednak mieć podobną odległość do tej z piątku. Gorzej, że wcześniejsze prognozy (te sprzed wyjazdu) mocno przyśpieszyły i burze z niedzieli przeszły na sobotnie popołudnie.  

"I daj nam Panie odkryć nowy szlak, śpiewać połoninom wśród rzek i polnych traw, Kiedy z cichą jutrzenką wyruszymy w drogę, rozpal w sercach wędrowców żywy, jasny ogień, a Ty, co z nieba spoglądasz, stopy nasze prowadź,  kroki miej w opiece, od złego nas zachowaj..." Gdy od kilku dni znów rano leci z yt nagranie - to znak, że głód gór u mnie jest coraz mocniejszy! 

W ostatnią niedzielę maja pojechaliśmy z żoną na kawę. Było to pewne pożegnanie. Ale szkoda by nie skorzystać z pięknej pogody, więc pojechaliśmy pozwiedzać miejsce nam znane, choć chcieliśmy zobaczyć to czego ostatnim razem nie obejrzeliśmy. Amerykańską kolonię.

Po roku czasu, w maju znów miałem wyjazd służbowy do kraju pięknej motoryzacji, wybornych win, pysznego jedzenia oraz ciekawej i bogatej architektury. Czyli do Włoch.  Udało się również pospacerować po Modenie i Bolonii i o tym będzie kilka słów.

Po chłodnym praktycznie całym maju, w końcu nadszedł upalny wręcz weekend; w sobotę wyskoczyła impreza, więc niedzielę zarezerwowałem pod góry. Do końca wyjazd stał pod znakiem zapytanie i praktycznie wieczorem dogrywałem szczegóły. 

W Dąbrowie jest Brodway i Manhatan, a w Sosnowcu jest nieco bardziej Europejsko bo mamy tu Balaton. Też jezioro, choć dużo mniejsze niż to węgierskie... I właśnie w styczniu pojechaliśmy na spacer po jego okolicach.