Na szlakach gór mniejszych i większych

Długie weekendy nie są obecnie fajną opcją na wędrówki po górach, ale tylko w wypadku, gdy chcecie zaznać ciszy i samotności. Liczba turystów ostatnimi czasy wzrosła i właśnie w takich terminach jest najbardziej wzmożona, więc nasze plany na takie dni zakładają opcję wypoczynku z pominięciem górskich szlaków...ale gdy taki długi weekend spędzamy na naszej bazie, to wtedy zawsze się rozglądam po grzbietach wokół...by do spacerów po okolicznych lasach i wzniesieniach dorzucić może jeszcze jakieś wzniesienie, szczyt, czy też ścieżkę poza szlakiem...

Poniedziałek - dzień powrotu do domu. W planach odwiedzenie pewnej chatki...ale czy się udało?

Rano się budzę chwilę po szóstej, do siódmej jeszcze próbuje usnąć ponownie, ale zaczyna się powoli ruch w bacówce, ktoś schodzi po schodach, podłoga skrzypi, drzwi trzaskają, ot chatka budzi się do życia...dodatkowo po pobudce musiałem zjeść batona, bo cukier po korektach niski, jestem zbyt rozbudzony. A skoro i tak nie usnę, więc w końcu o siódmej schodzę na dół, jednak spotyka mnie niespodzianka - wejście do toalet zablokowane - podłoga jeszcze mokra, w jadalni zamiatają, za chwilę będą myć podłogę, więc ze śniadaniem trzeba poczekać.

Znajduję w Ustrzykach knajpę i zamawiam pierogi plus herbatę. W końcu można coś zjeść na "mieście". Następnie wracam do auta, mijając pod sklepem jednego z bieszczadzkich zakapiorów, rozmawiających z turystami. Akurat przechodząc usłyszałem, "to dajcie na piwo" 😁.

 W Ustrzykach Górnych parkuję na błotnistym klepisku, opłacam haracz (20 zeta), przepakowuje się i ruszam na szlak. 

  W końcu dotarłem w Bieszczady. Po 15tu latach. Choć bardzo, ale to bardzo mi się nie chciało.

Jak co roku, gdy już robi się cieplej, planuję by pojechać w góry, rodzinnie. Dwa lata temu pierwszą wycieczkę, gdzie zabrałem rodzinę, była to Jamna. Dwa miesiące później wędrowaliśmy znów tymi samymi ścieżkami, ale ze znajomymi, co powtórzyliśmy rok temu robiąc grilla na Kiczerze, więc gdy na początku tygodnia żona proponuje by w niedzielę znów pojechać w tym samym składzie, to pozostaje tylko uzgodnić, gdzie.

Jakie są najpiękniejsze góry? Gdyby zadać to pytanie na forum, to pewnie zaraz by się, co najmniej gorąca dyskusja wywiązała, a takich gór nie ma... No dobra, nie to, że nie ma. Nie ma, moim zdaniem czegoś takiego jak jedno ogólnie stwierdzone, że coś jest naj. I tak jest z górami. Każdy z nas ma swoje preferencję, każdego z nas co innego zachwyca. Jedni lubią skały, turnie i wysokości i pewnie na pytanie o te najpiękniejsze góry powiedzą Tatry, może jakieś pasmo alpejskie, albo Mała Fatra. Inni będą woleli pojechać w Gorce, Beskid Sądecki czy też w Bieszczady. Jeszcze inni wolą Sudety od Karpat...i tak dalej. 

Jeszcze kilka dni wcześniej na myśl o górach...no tak dyplomatycznie to napiszę, nie chciało mi się ich. Już jednak idąc szlakiem Szwajcarii Zagłębiowskiej, coś się zmienia, to może ciepłe słońce muskające twarz. Może rozprostowanie kości. Więc gdy na urlopie dojeżdżam do naszej bazy, jadąc wijącą się między górami drogą, zaczynam zapominać o niechęci do śniegu, zimy, błota...bo tak, na tych najwyższych szczytach, widać jeszcze śnieg. Ba, z rana następnego dnia, sypie chwilę dość intensywnie.

Słońce, pociąg, las, ognisko...tak miało być. Ale plany mają to do siebie, że lubią brać w łeb. Bo gdy przychodzi urlop, jest zimno i leje, ja ledwie tydzień wcześniej chodziłem z bólem gardła, więc stwierdzam, że mam to gdzieś. W niedzielę po obiedzie, podczas którego nawet wychodzi słońce, jedziemy pochodzić po Pogoni. Patrząc na prognozy, stwierdzam, że może w poniedziałek się gdzieś przejdę. Rano...leje. Jest pięć stopni brrr, chciałoby się zakląć... Leje do obiadu. Za to popołudniu robi się całkiem fajnie...jak na zimny kwiecień, więc wieczorem wyciągam plecak. Rano zaprowadzam dziecko do przedszkola, zabieram plecak i...podjeżdżam po kiełbasę i bułki. Następny przystanek, to rynek w Sławkowie, gdzie planowo miałem kończyć według planów. Kurtkę zostawiam w aucie, jest chwile po 9, a temperatura to jakieś 15stopni, no i jest lampa, jakże inaczej niż wczoraj, aż się chcę wędrować 😀. Ruszam więc przed siebie! Odwiedzić Szwajcarię...Zagłębiowską. A gdzie to to, i co to to? 😉 To prze...

W góry jeżdżę obecnie dla widoków, więc pierwszą czynnością, jaką robię, przed planowaniem, to spoglądanie na prognozę pogody. Gdy ma padać, to przekładam wyjazd. Co zrozumiałem, bo jak mam jechać na jeden dzień, to najzwyczajniej w świecie, nie mam ochoty moknąć i marznąć. Tym bardziej, że obecnie większość niedziel jest wolna od handlu, w którym pracuję, więc mogę przełożyć wyjazd o tydzień. Kiedyś jednak, miałem co drugi weekend wolny, więc zdarzało się, że jak się człowiek umówił na wycieczkę, to się jechało, bo pogoda wszak jest zawsze. Inna sprawa - jaka 😆

Jakiś czas temu, w pewnej gazecie oglądałem fajne zdjęcia przedstawiające Sosnowiec, jakiego już nie ma, z wąskimi uliczkami, drogami z cegły, gdzie domy/kamienice budowano z cegły, w pomieszaniu z kamieniami. W latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku, jednak zaczęto przebudowę miasta, budując bloki z wielkiej płyty, całe nowoczesne osiedla. Na szczęście, nie zmieniono całego miasta...i dziś pojechaliśmy w takie miejsce, gdzie czas trochę się zatrzymał.

To będzie takie małe podsumowanie lutego. Bo w zasadzie połowę miesiąca przechorowałem, a wycieczki typowej, całodniowej nie odbyłem, ale za to rodzinnie trochę pospacerowaliśmy od Jury, po góry. I to jest właśnie wspólna rzecz, która łączy te trzy spacery - towarzystwo najbliższych.

Nastał nowy rok, spadł śnieg, zrobiło się zimno (w końcu), więc skoro miałem weekend wolny i poniedziałek po nim, to stwierdziłem, że niedziela to idealny dzień na wycieczkę w góry, bo w sobotę odpocznę po pracy, a w poniedziałek po wędrówce. Ale jednak nigdzie nie pojechałem. Zmęczenie, koniec ferii i związane z tym powroty z gór, po ośnieżonych drogach, gdzie większość kierowców nie jedzie a wlecze się...takie myśli mi kołatały w głowie i ostatecznie zostałem w domu. Plan się o tydzień przesunął...i również padł, to znaczy nawet o nim nie pomyślałem, w sumie, to głównie z powodu ocieplenia, bo jechać w styczniu i taplać się w błocie...mało zachęcające. Ale na ostatnie dni stycznia zapowiedziano znowu oblodzenie, więc podrzucam pomysł na wycieczkę Sokołowi. W między czasie w środku tygodnia zaczyna padać śnieg, więc zacieram ręce. Wyżej na pewno będzie biało. Wysyłam zapytanie do kilku osób i w sobotę ustalamy szczegóły gdzie i o której się spotkać. W ten oto sposób zostaję organizato...

Kolorowa jesień za nami. Niestety, ale nigdzie nie udało mi się pojechać w październiku, więc tym większe miałem nadzieję, że na tej wycieczce, jeszcze coś z jesiennych barw obejrzę... W tym roku jak wiadomo rządzi wirus. Jesienią kolejny raz mi pozmieniał plany, przez co w październiku nie udało mi się pojechać w góry w poszukiwaniu barw jesiennych; październik spędziłem na przymusowym pobycie w domu. Więc zaraz po tym, gdy już mogłem wyjść z domu, korzystam z dobrych prognoz na niedzielę i ruszam w góry. Cel - pójść w takie miejsce, gdzie spotkam jak najmniej ludzi. I w ten sposób jadę, tam, gdzie planowałem pojechać w marcu.